you see, these days, the more I think about people, the more I decide that they are like onions..you need to have patience and peel them and even if they make you cry, go on, peeling them to find their essence--there is always an essence no? otherwise, they just hide under layers and layers and there is nothing to be found...
no, people these days remind me of onions..the white ones that take the smell of painting away and they can make you cry even if you sit in the upper circle of the theatre..

λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μου αρέσουν...

τελικά τα πιο όμορφα φεγγάρια τα έχω δει στον βορρά
απόψε, στο Δουβλίνο για παράδειγμα είδα από το παράθυρο τη πιο όμορφη πανσέληνο των τελευταίων μηνών..
και σκεφτόμουν αυτή την παράξενη γυναίκα με το λουλουδωτό παλτό και τα επικίνδυνα μάτια, γύρω στα πενήντα, να λεει πως μια τέτοια νύχτα στο προαύλιο του Τρίνιτι στάθηκε και ακούμπησε τη πλάτη της στον τοίχο, κοίταξε το φεγγάρι και κατάλαβε τι σημαίνει να γράφεις από τον τάφο..
για μένα βέβαια αυτή η ασημένια λάμψη πάνω από τη γειτονιά δεν μου μοιάζει με τάφο--αλλά ούτε και με κάτι ζωντανό-ενδεχομένως αν όλοι οι ήχοι σταματούσαν να ένιωθα τι ήθελε να πει αυτή η παράξενη γυναίκα, που μες στην αμηχανία μου, ακούγοντάς την γέλασα..με το καχεκτικό γέλιο του ανίδεου

Random thoughts-Monday midnight

είναι που κάποια βράδια περιμένω το τηλέφωνο να χτυπήσει
ή την οθόνη να αναβοσβήσει και τη σιωπή να σπάσει

είναι που 'το ζεστό νερό το πρωί μου θυμίζει πως είμαι ακόμα ζωντανός'
είναι που ακόμα διαβάζω Sarah Kane και ανατριχιάζω ολόκληρη

είναι που η γεύση του καφέ ακόμα μπορεί να με κάνει να αισθανθώ μια γλύκα
και η μυρωδιά του μανταρινιού φέρνει τα Χριστούγεννα πιο κοντά
και εκείνη την εικόνα του φωτός να τρεμοπαίζει

είναι που το μπλε μου θηρίο δεν κρύβεται στη ντουλάπα αλλά κοιμάται στο πλάι μου
είναι που ακόμα κάποιες φορές κοιτώ έξω από το παράθυρο και βλέπω τα φύλλα να πέφτουν

είναι που τα δάκρυα πάντα συντροφεύουν και αλήθειες και ψέματα
είναι που ξέρω πως σε κάποιες γωνιές του κόσμου ακόμα υπάρχουν δικοί μου άνθρωποι
είναι που για άλλη μια φορά μπόρεσα να θυμηθώ και να ξεχάσω
να πω ένα ψέμα και να αλλάξω πλευρό
είναι που άλλη μια Δευτέρα πέρασε και τα κατάφερα να χαμογελάσω
και να πω 'δεν πειράζει--τα καλύτερα μου την έχουν στημένη στη γωνία--και σύντομα θα βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο'

απλά βήματα..κάθε μέρα και άλλο ένα..και άλλο ένα..
ένα..άλλο..ένα..ένα άλλο και άλλο και άλλο...

instead of a proposal

felt it.here.inside.here

and when i don't feel it, it's pointless
think about getting up it's pointless
think about eating it's pointless
think about dressing it's pointless
think about speaking it's pointless

Here now.
Safe on the other side and here.

almost 7 years later, here and now..this is all that matters.

but you promised..

to tell me a fairy tale before I sleep,

never to make me listen to the same story again

dont bring me where I've been before

I'd rather sleep

dear dragon..you are the only one who is left tonight--but i know you are not a dragon,and soon you might be angry i even addressed you like that. goodnight--the clock will strike 0 soon..

dear dragon...i still read their writings and i cannot control them anymore--i want to give an end to all these stories but then if i do, who is going to keep me company in the long nights? i will never be able to write the chart of the stars and i will go on walking in the octagon room, with the inside of the pendulum staring at me..the stories should never finish even if that means that i will have to make up more for them..and swans, i need more swans close to the lake and a girl practising yoga by the baby-swans and their mother looking at her..with ...indignation--or suspicion..

dear dragon...
i looked through the looking glass of the camera obscura and i saw the cars moving over the shadow of my face--only later did i realise that this was not my shadow but what the others perceived as the shadow--the shadow grew stronger and bigger in the blue room, lavender blue room with the blue carpet and the spot lights--dancing with the shadow, i forgot about my shadow..and the girl with the white dress and the red lipstick in a car with leather, black seats

dear dragon..
the nights in that house were pretty cold and the fire would not last longer than two hours; he was walking around wearing the black raincoat, trying to concentrate, still reading the maps of the stars, not being able to complete the chart--some bastard decided to publish his unfinished chart of the stars-in turn,he decided to buy all the published charts--none should read before it's ready, before he is ready--so, yes, he was walking during the nights, looking at the stars, trying to complete the chart but the blue radiance was occasionally too strong and the nights too long and too cold--he never mapped the sky--it is only the inside of the chart that is exhibited now in that room you visited..or you are about to visit..(4,33 away)

One year old

Birthdays are always strange-you never know what to say. Today was the birthday of this blog; I had almost forgotten but then my memory is working in unexpected ways making associations between dates, people, places and things in the most awkward and occasionally painful way.

'the figure is a constellation..What else is in this universe, this drawing? Other stars, far away. I hunt through my tools and find a needle. I begin to prick the paper full of tiny holes, and each pin prick becomes a sun in some other set of worlds. And when i have a galaxy full of stars I prick out this figure, which now becomes a constellation in earnest, a network of tiny lights..'

In a moment of absolute silence, reading this passage, I remembered-as if had a moment of clarity not through myself but through the voice of another and everything that appeared absurd and happening for no reason at all, for the past year, at that moment of perfect silence, seemed to have had a reason. And for this tiny moment, everything became transparent and every pain, every joy, every fear and anger that I have carried around in my universe since that Friday afternoon a year ago, vanished--

and left only me, with my here and now, this tiny portion of this all-encompassing universe. And I guess, this is a turn of the page..

I just can't do otherwise

Ποιο είναι το σημείο που ενώνει τον έρωτα και την "τέχνη", ή ό,τι άλλο κάποιος αγαπά πολύ; Οτι απλά δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς-- και σε αυτές τις περιπτώσεις, που ουσιαστικά δεν υπάρχουν επιλογές γιατί η επιλογή είναι μία, δεν υπάρχουν ήττες ούτε νίκες..υπάρχει μονάχα πορεία, είναι γραμμένο στο DNA σου, μέχρι τη μέρα που θα μπορείς να κάνεις αλλιώς (αν ποτέ έρθει αυτή).

(μικρή απάντηση στο post του φίλου otibaleionous

και η Tinkerbell κλείσιμο του ματιού σε όσους πιστεύουν ακόμα πως μπορούν να πετάξουν--

ζωή είναι επτά να πέφτεις και να σηκώνεσαι οχτώ;)

The kind of silence

..you sometimes get in phone calls to a person that you love.
The kind of silence people only dream of.
The kind of silence that is only for waiting in.
The kind of silence as a thief makes away with the gold.
The kind of silence in a crowded house when everyone is asleep.
The kind of silence between waves at the ocean.
The kind of silence that follows a big argument.
The kind of silence that happens when you put your head under the water of the bath.
The kind of silence that only happens at night.
The kind of silence that happens when you close the curtains and climb into bed.
The kind of silence that has everything in it.

(Tim Etchells, Certain Fragments

image from W.Wenders' Wings of Desire)

my prayer for tonight, for what I am longing for

Freedom is what you make of it

Στα μέσα του Οκτώβρη πια, ή μάλλον, μόλις προσπερνώ το μισό του, μένοντας κάπου στον βορρά της Ευρώπης και βλέποντας τις μέρες να περνούν, θέλοντας να γράψω κάτι ευφάνταστο που καταλήγει τελικά να φαντάζει κοινότυπο..
και εγώ όπως και τόσοι άλλοι πιασμένοι στα δίχτυα μιας τροχοπέδης ή μιας ουτοπίας που αρχίζει με το γράμμα 'ε'..ελευθερία..τόσο σημαντική πια που έχει γίνει αυτοσκοπός. και κάθε φορά συνειδητοποιεί κανείς ότι δεν είναι και τόσο εύκολα εφικτή ή ότι μάλλον ισχύει στο ιδεατό Πλατωνικό κόσμο και όχι στην καθημερινή καπιταλιστική μας ευφορία (αν όχι εφορία!)
Είναι δύσκολο να σταματήσει κανείς το τρέξιμο και να αναλογιστεί τι έχει σημασία-ίσως γιατί το να σταματήσεις μια στιγμή θα σε κάνει να φανείς πιο δέσμιος των στιγμών που δεν σταματάς. Εγώ πάντως δεν προλαβαίνω να σταματήσω και ας είναι η καθημερινότητα μου η πεμπτουσία της προσωπικής μου επιλογής και ελευθερίας--στην τελική, ελεύθερη είμαι να κάνω ό,τι θέλω, έχοντας σπουδάσει πολύ, ζώντας σε μια δημοκρατική χώρα και κινούμενη στον ακαδημαικό χώρο, συναναστρέφομαι με ελεύθερους ανθρώπους και είμαι όσο ελεύθερη είναι και αυτή..

μονάχα κάτι βράδια, αναρωτιέμαι πόσα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου περνούν με το να περιμένει την στιγμή της απόλυτης ελευθερίας; για να είσαι ελεύθερος, χρειάζεσαι μια δουλειά, μια οικονομική ανεξαρτησία και μια κοινωνική καταξίωση--ή μήπως όχι; εγώ πάντως ξέρω ότι πολλοί από μας 'του 90 οι εκδρομείς' ζούμε ακόμα προσμένοντας την ελεύθερη στιγμή μας και ας περνούμε τις μέρες μας κυνηγημένοι από τις αυταπάτες της ελευθερίας και των προσωπικών επιλογών μας..

to be forgiven, to be loved, to be free..(S.K.)

a famous blue raincoat

for years now, he was going around with a black raincoat and a hunger/hanger

difficult to define what exactly he was looking for

but he had no story left for himself anymore

the blue beast had devoured it already...

but he will find her who that someone else missed..

whisper at the top of the hill

'i hear that you're building your little house

deep in the desert

you're living for nothing now

i do hope that you're keeping some kind of record...

did you ever go clear?'

bobrauschenbergamerica

the painter

and the work

such a brilliant theatrical experience; bobrauschenbergamerica by siti theatre

a great gift from the Dublin Theatre Festival

colourful, playful-just reminded me what good theatre means!

melting

I feel like something is melting inside me

and I know that it's winter

and the streets that had no name

all of sudden become everyday encounters

and the blue aura is nothing more

than - and

the colour of sky in dawn

when your eyes open

the memory is half burnt

half distorted

omnipresent

something is melting inside me

no words to explain

just happens

and I am back where

he used to be

September

so, it's been a while...have not written a word here, does this mean that I live life in an 'alive' and not that 'virtual' way? well, I am not sure--I blame the 'liminal' transitional stages in life.

I don't want to write about fears, fires and elections - ήταν τέτοια η μαυρίλα αυτού του καλοκαιριού, μακάρι να μπορούσα να ξεχάσω- ο Σαββόπουλος λέει για τα κόκκινα της δύσης που ανατέλει..δυστυχώς φέτος ήταν για τα κόκκινα της φλόγας που έγινε μαύρη και φρίκη. όσο για τις εκλογές, δεν έχουμε ελπίδα καμιά-νομίζω..μονάχα σιωπή έχω.

In the meantime, I moved to Dublin-the new life that I have 'ordered', now is becoming real..it feels good most of the times-good and scary as always. new faces, new places, new words and names--September like the Septembers of my childhood, when I returned to school,craving for more and at the same time wanting to hide under the desk..

the more I grow up, the more I realise how time is circular-even in a moment that appears entirely new, you will find out something that you may have encountered before. it's like falling in love with the same person over and over again, or making the same mistake over and over again. it feels f***ing amazing because within the newness, one can recognise what they thought they lost forever.

κάθε τέλος κρύβει μια αρχή-και κάθε αρχή πάντα έχει τους σπόρους του τέλους της μαζί..

Καλή αρχή-καλή χρονιά...

simple

tried to find pictures
played with words
remembered bees,
loosy poetry and popping chewing gums
the blue radiance in the making
and spiders like branches..
failed in abstraction-
some things are only simple and
they just happen to you
while sitting on the couch
drinking lemon ice tea and
watching stupid music videos
they happen-regardless..
some things are simple
but demand your attention
and want you to accept that they exist-

one thing-simple, accepted, fact
I miss you
regardless..

The Downfall

μια φορά και ένα καιρό νόμιζα ότι θα παρέμενες στο βάθρο σου για πάντα-μορφή στιλπνή σαν των φαγιούμ που είχες κρεμασμένα στο φοιτητικό σου δωμάτιο.
παράδοξο φίλε μου-απόψε σε είδα φευγαλέα στο τζάμι του μετρό μετά από περίπου 4 χρόνια-και αν και για ένα κλάσμα δευτερολέπτου σκέφτηκα να σε αντικρύσω, μετά όλα μου φάνηκαν τόσο μάταια-και έστριψα το κεφάλι-και για 2 λεπτά μοιραστήκαμε το ίδιο βαγόνι, αλλά και εσύ έκανες πως δεν με είδες και κατέβηκες μετά στην στάση Μοναστηράκι σέρνοντας μια βαλίτσα που ούτε καν το χρώμα της δεν πρόσεξα.
και εγώ σηκώθηκα να κατέβω στην επόμενη στάση γελώντας από αμηχανία και αντιλαμβανόμενη ξανά τη παντοδυναμία του χρόνου
είχες πέσει πια από το βάθρο σου-στα 33 και τίποτα δεν θύμιζε το εξαίσιο που κάποτε ήσουν για μένα.

nothing lasts forever-but nothing..

Ντροπή και οργή

Δεν ξέρω τι να πω πια- βδομάδες τώρα το ίδιο θέμα: Πάρνηθα, Υμηττός, Κόρινθος και μετά Αιγιαλεία..και άλλες πόσες περιοχές στην Ελλάδα.
Τα όμορφα δάση όμορφα καίγονται; και καλά το γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εγκληματίες που δεν τους ενδιαφέρει να κατακάψουν τους λίγους πνεύμονες πράσινου που έχουν απομείνει σε αυτήν την χώρα-- αλλά από την άλλη, έχω την αίσθηση ότι υπάρχουν και άλλα δυο προβλήματα: πρώτον, παντελής έλλειψη κρατικού μηχανισμού- είναι γελοίο να καταδικάζουμε τους πυροσβέστες όταν άλλοι αρμόδιοι φορείς κωφεύουν και αδυνατούν να οργανώσουν τις επιχειρήσεις σωστά.άρα πρώτη ευθύνη, η πολιτική ευθύνη.
η δεύτερη ευθύνη είναι η ευθύνη όλων μας: σε σχέση με το πόσο συνειδητά ψηφίζουμε όσους ψηφίζουμε και μετά αυτοί θα επωμιστούν την προαναφερθείσα πολιτική ευθύνη. αλλά πέρα από αυτό, καιρός είναι να αναρωτηθούμε όλοι μας πόσο ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον και πόσο, ουσιαστικά με τις πράξεις μας προσέχουμε τα δάση, τις ακρογιαλιές, τη φύση γενικότερα. πόσοι απο εμάς έχουν δικό τους ή έχουν διακοπές σε κάποιου φίλου το σπίτι το οποίο μπορεί να το ονομάσει κανείς αυθαίρετο και βρίσκεται μέσα στο δάσος ή στην βουνοκορφή; πόσοι από εμάς δεν έχουμε μαζέψει τα σκουπίδια μας από τις παραλίες; πόσες φορές έχουμε πει "έλα μωρέ" και έχουμε ρίξει ένα τσιγάρο έξω από το παράθυρό μας όταν οδηγούμε στην εξοχή; πόσοι από εμάς είμαστε προσεκτικοί με τα σκουπίδια και ανακυκλώνουμε έτσι ώστε να μην μαζεύονται στις χωματερές ακατάσχετα πράγματα που μπορούν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε πυρκαγιές; πόσοι από εμάς έχουμε την λεγόμενη "οικολογική συνείδηση" και καταλαβαίνουμε πως οι φόβοι των επιστημόνων για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την αλλαγή του κλίματος στον πλανήτη δεν είναι μόνο λόγια;
έχουμε όλοι μας ευθύνες και δυστυχώς φοβάμαι πολύ πως λίγοι από εμάς - ή για να το πω καλύτερα - η πάντα ένδοξη, σκεπτόμενη μειοψηφία (την οποία όμως ελάχιστοι υπολογίζουν) έχουν συναίσθηση τον ευθυνών τους σε καθημερινό επίπεδο. ντρέπομαι και εξοργίζομαι που χρόνο με τον χρόνο, βδομάδα την βδομάδα, μήνα τον μήνα, κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας να καταστρέψουμε ό,τι πιο όμορφο και κυρίως ό,τι δεν είναι αποκλειστικά δικό μας- τον κόσμο που ζούμε. δεν υπάρχει πολύς καιρός- κάτι πρέπει να γίνει- τώρα!

ps. note for the English-speaking readers: the photograph is one of many from the huge fires that are burning some of the most beautiful forests in Greece at the moment; my rage and shame can hardly be expressed in another language- but we all need to understand that we have a huge responsibility towards this earth- NOW! BEFORE IT'S TOO LATE..